پارسال در آخرین روزهای مانده به کنکور عطش وبلاگ نویسی به اوج خودش رسیده بود.اما بعد کنکور درگیر بازی دراوردن اینترنت شدم به طوری که تازه بعد از گذشت دو،سه هفته ای توانستم وبلاگم را درست کنم.میتوانم بگویم نقطه عطفی در زندگی ام محسوب میشود که برایم پر از حس های خوب و گاهی شادی های کوچک بوده است.

منی که وارد شدن آدم ها به دنیایم حساب و کتاب دارد در دنیای وبلاگی دوستانی پیدا کردم که بخش مهمی از دنیایم شدند.سمیرا ،مریم، کژال ،محیا و... از بی نظیرها هستند.یادم باشد دیدن سمیرا را بنویسم که خیلی خیلی جالب است.

در این شب ها در دعاهایتان فراموشم نکنید.