از هم نسل های پدر و مادرم بسیار شنیده ام که به دلیل جنگ در بهترین سال های عمرشان نسل خودشان را نسل سوخته خطاب میکنند.حرفشان درست،قبول میکنیم اما من به یک دلیل خیلی مهم میگویم نسل ما دهه هفتادی ها کم سوخته نیست و دلیل آن هم نداشتن "نوستالژی" ست.هرچه کارتون های دوران بچگیم را در ذهنم بالا و پایین میکنم،آن ها را بازپخشی از دهه شصت میبینم.در دوران کودکی ِ ما آتاری و سگا کم کم نسلش برداشته شده بود و کامپیوتر فراگیر نبود و فقط در خانواده هایی که پدری دوست دار ِ فرزندان مثل ما داشتند دیده میشد..

حالا وقتی شبکه سه برنامه یادگاری را میگذارد بین این که این که این خاطراتی که پخش میکند برای ما بود یا دهه شصتی ها محکوم به سکوت میشوم و که ما را چه به این چیزها؟یا وقتی رادیو هفت چهارشنبه ها کتاب  داستان ها و اسباب بازی های شصتی ها را نشان میدهد،با خودم میگویم یعنی ما هم نوستالژی خواهیم داشت؟

nostalzhi